جالب است ۳
طی سالهای گذشته همیشه «محرومیت» همراه با نام «پیچاب» آمده است، همانند روستاهای زیلایی بویراحمد یا روستاهای محروم دیشموک. اهالی روستا هر از گاهی مسئولان را در این منطقه می یابند و مشکلات عدیده منطقه را ذکر می کنند ولی محرومیت زیاد منطقه عزم بیشتری را می طلبد، و رسیدگی های قطره ای مسئولان جوابگوی مشکلات نیست. «پیچاب» با وجود سرسبزی، بکر بودن و زیبایی های خاصی که باید از نزدیک آن را ببینید تا به خوبی حس کنید، ولی نبود امکانات و فقر مشکلات اجتماعی به همراه خود ایجاد کرده است. با وجود ظرفیت های زیادی که روستا دارد، به ویژه آب فراوان، قطعا این مردم فروتن و زحمت کش و دورافتاده می توانستند وضعیتی بهتر از این داشته باشند.
بارها مردم منطقه پیچاب تماس گرفتند و از مشکلات عدیده این منطقه گفتند و حالا با هماهنگی‌هایی که انجام دادیم، این سفر میسر شد و راهی این منطقه شدیم.
به گزارش کبنا نیوز، در اولین روزهای عید سال نو، در روز جمعه 5 فروردین 1400 به همراه ستاد اجرایی فرمان امام (ره) و گروه امدادرسانان «بیراهه نورد» از منطقه سردسیری یاسوج به سمت یکی از روستاهای دوردست شهر باشت حرکت کردیم. در راه، سرسبزی و زیبایی‌های منطقه باشت روح و جان آدمی را زنده می‌کرد. برای رسیدن به «پیچاب»، باید از روستاهای مختلف از جمله ده بزرگ می‌گذشتیم؛ از جاده‌هایی که افسون کننده‌اند و زیبایی‌ها و سکوت خاصی دارند. وقتی از منطقه دیدن می‌کنم و از جاده‌ها عبور می‌کنم گویا مردمانی در قرن‌های گذشته با من سخن می گویند. این حس دورنی من است و نمی‌دانم دیگران نیز اینگونه هستند یا نه! ولی سکوت افسون کننده این منطقه مرا به «فکر بسیار به گذشتگان» وامی دارد. با این حال هنوز تا پیچاب 40 کیلومتر راه است، تمام این 40 کیلومتر جاده خاکی و سنگلاخ بوده، جاده‌هایی که ماشین‌های نیسان و لندرور از پس عبور از آن برمی آیند.
تمام این منطقه آنتن مخابراتی نداشت و در طول سفر تا حدود ساعت 11 شب نتوانستیم با خانواده و دیگران تماسی داشته باشیم. با خود فکر می‌کنم 130 خانوار در روستاهای متعدد این منطقه چطور از این مسیر می‌گذرند!؟ چطور بیمار خود را به باشت می‌رسانند؟ آیا فرزندان این منطقه به مدرسه می‌روند؟ بالاخره پس از عبور از جاده‌های پرپیچ و خم به این منطقه رسیدیم.
محسن جبارنژاد از اهالی روستا و فعال فرهنگی و اجتماعی به خوبی درد و مشکلات مردم روستا را می‌داند، او می‌گوید:‌ روستای پیچاب باشت بستر و بافت جغرافیایی بکری دارد اما به همان مقدار محروم و فاقد ابتدایی‌ترین امکانات رفاهی و بهداشتی است.
جبارنژاد ادامه می‌دهد: دراین بخش روستا ‌8 خانوار از یک حمام استفاده می‌کنند و متاسفانه فاقد توالت هستند. اساسی‌ترین مشکل این روستا نبود آب لوله کشی و جاده پرپیچ و خم، خاکی و صعب العبور که چندین سال است به همین شکل باقی مانده و حتی وضعیت قسمت‌هایی از آن بدتر هم شده است.
او می‌گوید: شبکه‌های تلفن و تلویزیون در این منطقه اصلاً پوشش داده نشده و متاسفانه تنها ماهواره آنتن می‌دهد و فرهنگ مردم این روستا طبق شبکه‌های ماهواره پیش می‌رود و به همین دلیل شاهد طلاق‌های زودهنگام در بین جوانان هستیم.
جبارنژاد می‌گوید: مشکلی که دربحث ساخت منازل این روستا وجود دارد ساخت خانه‌های چوبی و سنگی است که بسیار سست و آسیب زاست و اگر امکان جابه جایی هست نهادها باهمکاری هم روستارا به منطقه دیگری انتقال دهند و خانه‌های مقاومی برایشان ساخته شود.