پایگاه خبری کبنا نیوز 26 بهمن 1398 ساعت 12:52 https://www.kebnanews.ir/news/417866/مادر-۴-۱ -------------------------------------------------- گزارشی به مناسبت روز مادر عنوان : «مادر» ۴+۱ -------------------------------------------------- روز ترخیص از بیمارستان فرا می‌رسد، دوستانشان آنها را تا خانه همراهی می‌کنند و به درب منزل که می‌رسند داخل نمی‌شوند، آنجاست که «نوشین» و «منوچهر» متوجه می‌شوند نه دوست و نه خانواده‌ای بلکه باید خود به تنهایی از پس چهارقلوها و دختر ۴ ساله‌شان برآیند؛ همان موقع می‌بینند دورشان شلوغ است اما با ۵ بچه، و اینگونه داستان جدید زندگی‌شان آغاز می‌شود. متن : به نقل از ایسنا، مهمان ناخوانده منوچهر و نوشین می شویم؛ خانواده ایهفت نفره کهدرست از زمانی که اطرافیان و فامیل متوجه می شوند قرار است به یکباره صاحب ۴ قلو شوند،رابطه شان را با آنهاقطعمی کنند. به سمت مجتمع دانشگاه هوایی حرکت می کنیم، به آدرس مورد نظر که می رسیم زنگ می زنیم؛ صاحبخانه به استقبال مان می آید، اولین چیزی که توجه را جلب می کند نگاه یواشکی ۴ قلوهاست که خودشان را پشت پاهای پدر و مادرشان قایم کرده اند و با تعجب نگاهمان می کنند؛ هر چهارتایشان لباس طوسی و سفید به تن دارند؛ سپهر،سهیل، هانا و هیلدا، چهارقلوهای ناهمسانی که هر چند شبیه نیستند اما در همان نگاه اول متوجهشباهت خواهر و برادری شان می شوی؛هرچهار تاچشمان تیله ای مشکی رنگ، پوست سفید، بینی کوچک وموهای خرمایی دارند.آرام کنار یکدیگر ایستاده اند و زیر چشمی نگاهمان می کنند گویی هنوز یخ شان از ورود غریبه به خانه شان باز نشده باشد و تا نگاهشان می کنیم چشمشان را می دزدندو به زمین خیره می شوند. هیلداعقب تر از خواهر و برادرهایش ایستاده، همین طور که یواشکی به ما نگاه می کند به سمت اسب پلاستیکی اش می رود و شروع به بازی می کند وهر از چندگاهی هم ما را نگاه می کند. سهیل و هانا اما بعد از چند دقیقه به سمت آشپزخانه به سوی پدرشان پناه می برند و خودشان را پشت او قایم می کنندولی سپهر همچنان ایستاده، انگشت بر دهان و با اخمی که از روی کنجکاوی کودکانه است همچنان نظاره مان می کند. نوشین شهریورسال ۹۰زمانی که دقیقا ۲۲ سالش است با اقوام یکی از همکارانش آشنا می شود و یک هفته بعد همازدواج می کند. دو سال بعد یعنی مردادماه سال ۹۲ اولین فرزندش "هلنا"را به دنیا می آورد؛تصمیم شان داشتن دو فرزند است؛ ۴بارباردار می شود اما هر بار فرزندانش در هفته چهارم یا پنجم از بین می روندتا اینکه در پنجمین بارداری موفق چهارقلو حامله می شود، دو دختر و دو پسربه نام های سپهر، هیلدا، سهیل و هانا با مجموع وزن خالصهفت کیلو در زمان تولد. چهارقلوها۲۵ بهمن ماه ۹۶ به جمع خانواده سه نفره "اسدی دوست" اضافه می شوند.روز ترخیصاز بیمارستان که فرا می رسد تنهادوستانشان آن ها را تا خانه شان همراهی می کنند و می روند. آنجاست که می بینندکاملا تنهایند و دورشان شلوغ است اما با چهار نوزاد و یک دختر ۴ ساله. نوشین با خنده می گوید: تا حضور شما براشون عادی بشه، کمی طول می کشه. تعریف های مادر اخم سپهر را محو و آرام آرام لبخند شیطنت آمیزی را مهمان لب هایش می کند اما همچنان سر جایش ایستاده و تکان نمی خورد فقط دست راستش را داخل جیبش می گذارد و ژست نمکینی می گیرد،به دوربین زل می زند و لبخندی که بر لب هایش نشسته قند در دل مادرش آب می کند: ای جان نگاه چه ژستی گرفته پسرم. مادر چهارقلوها تا روی مبل می نشیند، صدای گریه هانا فضای خانه را پر می کند گریه ای که با در آغوش گرفتنشآرام می شود:هانا از همه خجالتی تره. منوچهر با سینی چای وارد پذیرایی می شود و می گوید: الان آرومن، غریبه می بینن خجالت می کشن و همه شون گریه می کنند. معمولا یه ربع طول می کشه تا عادت کنن. پدر و مادر چهارقلوها شروع به تعریف از شخصیت بچه ها می کنند:سپهر خیلی لوسه، همش بغل منه و قربون صدقه اش می رم، خواهراش هم وقتی رفتار منو می بینن، لپ سهیل می کشن بهش می گنعشقمممم، ما دوست داریمطوری شده فقط به سپهر می گن داداش. نوشین با ذوق و عشق مادرانه اش می گوید: تو پیج اینستاگرام هم همه عاشق سپهرن، میگن ترجیحا پسرا ولی دخترا رو هم دوست داریم. از بس شیرین بازی در میاره، روزی هزار بار دستش رو میندازه گردن من، هی بوسم می کنه. خیلی با محبته. پدر و مادر چهارقلوها از جایشان بلند می شوند و هانا، سهیل، هیلدا و سپهر را به ترتیب روی مبل سه نفره کنار هم می نشانند؛ سپهر که کم کم یخ اش آب شده، هر ازچندگاهی با لبخند نگاهی به ما می کند. هیلدا و سهیل همزمان با هم خودشانرا به عقب و جلو می برند و سر خود را به پشتی مبل می زنند؛ چندبار این کار را تکرار می کنند. هانا دوباره می زند زیر گریه، مادر چهارقلوها درحالیکه از جایش بلند می شود تا هانا را در آغوش بگیرد و آرام کند، می خندد و می گوید: تاحالا هم که گریه نکرده خودش رو نگه داشته بود. هانا کامل صحبت می کنه، تازه درکش هم از خواهر برادرهای دیگه اش خیلی بیشتره. کوچیکتر که بودن وقتی خواهر برادرهاش کار بد می کردن هانا میومد به من می گفت، ولی خواهر برادراش دو کلمه ای، سه کلمه ای صحبت می کنند. - کدومشون از همه بزرگترن؟ به ترتیب سپهر،هیلدا،سهیل و بعد هانا بدنیا اومد.سپهر ۲ کیلو و ۱۰۰ گرم بود،هیلدا یک کیلو و ۷۰۰ گرم، سهیل و هانا هم یک کیلو و ۵۰۰ گرم وزن داشتند و هانا از همه حرف گوش کن تر و اما همشون شیطونن. هر کدوم یه جور شیطنت دارن. هانا همه رو گاز می گیره، طوری که دستای بقیه کبوده. الان که بزرگتر شدن وقتی بهشون می گیم بخوابید وقت خوابه، خودشون می خوابن. نوشین از نحوه خواباندن بچه ها می گوید: زمانی که می خواستم ساعت خواب بچه ها رو تنظیم کنم که شب بخوابن، ساعت ۶ تا ۹ که خوابالو می شدن من و هلنا دختر بزرگم باهاشون بازی می کردیم که خوابشون نبره. یک هفته هر روز از ساعت ۶ تا ۹ باهاشون بازی کردیم تا ساعت خوابشون تنظیم شد. الان دیگه ساعت ۹ شب خوابشون می بره و ساعت ۱۰ صبح از خواب بیدار می شن. هیچ کدام یک از قل ها از جایشان تکان نمی خورند، آرام نشسته اند و با دقت به صحبت های مادرشان گوش می کنند. -ژن دوقلو در خانواده داشتید؟ خاله ام دوقلو داره. حالا جالب اینجاست که بچه های خاله ام خودشون دوقلو ندارند. البته اصلا موضوع ژن رو کنار بذاریم، به نظرم تولد چهارقلوها کار خدا بوده، چون چهار بار قبل از به دنیا اومدنشون سقط داشتم و این چهارتا، جایگزین اون بچه ها شدن. اصلا یک سری مسائل پیش اومد که عرفانی هست، یک چیزایی هست که بین خودم و خدا حرف ها داشتم. مثلا هلنا می گفت مامان ای کاش اگر قراره نی نی برامون بیاد سه قلو، چهارقلو باشن، منم می گفتم بذار حالا یه دونه اش بمونه برامون، اما زمانی که برای سونوگرافی متوجه شدیم بچه ها چهارقلو هستن یاد حرف های دخترم افتادم. -از اول تصمیم داشتید چند فرزند داشته باشید؟ خودم دوست داشتم نهایتا سه تا بچه داشته باشم، اما شوهرم اصلا بچه دوست نداشت و می گفت نهایتا یک بچه. -وقتی فهمیدید چهارقلو باردارید اولین واکنش تون چی بود؟ می خندد و می گوید: ناراحت شدیم. اول فکر می کردم که بچه ها نمی مونن؛ ماه به ماه طی می کردیم چون احتمال سقط خیلی بالا بود و دکتر هم گفته بود یکی دو تا از بچه ها رو ریداکت کن اما من قبول نکردم. چون یه جورایی آدم کشیه. سهیل اخم کرده و به ما نگاه می کند. مادرچهارقلوها بی مقدمه می گوید: جالب اینجاس وقتی چهار قلوها به دنیا اومدن هیچ کدوم از اقوام و آشناها ملاقات نیومدنهمه از ترسشون رفتن. فقط من و شوهرم موندیم. - پیش از تولد چهار قلوهاشما یکبار بارداری رو تجربه کردید، این دوران نسبت به بارداری اول چه سختی هایی داشت؟ وقتی چهارقلوها را باردار بودم حالت تهوع ام زودتر شروع و دیرتر تمام شد ولی برای اینکه بچه ها رشد کنند مجبوری غذا می خوردم. سنگین تر بودم. تنگی نفس داشتم و استراحت مطلق بودم. بارداری چهارقلوها ۹۵ درصد سخت تر از بارداری دوران هلنا بود. از نظر عاطفی هم سخت تر بود چون هر لحظه ممکن بود یکی از بچه ها یا همه شان را از دست بدم. -از روزی که از بیمارستان مرخص شدید تعریف کنید. خنده تلخ و شیرینی بر لبانش می نشیند و می گوید: اولین روزی که از بیمارستان مرخص شدم یکی دو نفر از دوستانمون ما را تا خانه همراهی کردن و رفتن. وقتی آنها رفتن با خود گفتم حالا چه کار کنم؟ مجبور بودم خود را نگهدارم. بعد از زایمان خیلی ها دچار افسردگی می شن، اما من به خودم اجازه ندادم که دچار افسردگی بشم. چون مجبور بودم؛ راهی بود که در آن افتاده بودم. نمی شد کاری کنم. چهار بچه بودند که به خواست من به این دنیا آمده بودن و من هم باید تمام تلاشم رو می کردم. -درسته که گفته می شهچندقلوها همزمان گریه می کنند؟ این مواقع چطور بچه ها رو آرام می کردید؟ اگر شوهرم خانه بود، بچه ها را بغل می کرداما اگر خانه نبود مجبور بودم گریه کردن بچه هام رو ببینم. ولی از روش های مختلفی برای آرام کردنشون استفاده کردم. یکی از بچه ها را داخل کریر می گذاشتم، یکی دیگر را روی پا، یکی را داخل گهواره؛ همه تلاشم را می کردم. -همسرتوندر نگهداری بچه ها کمک می کنه؟ وقت نداره کمک کنه. شغل دوم هم داره و بیشتر اوقات تا آخر شب سرکاره. اوایل کمک می کرد. درسته مرخصی بهش داده بودن اما مرخصی نصفه و نیمه بود؛ می گفتن امروز بیا، فردا بیا. بعد هم کارای خونه و دکتر بچه ها بود. بیشتر اوقات بیرون از خونه درگیر بود، اما زمانی که خونه بود کمک می کرد. منوچهر، پدر بچه هاهم دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مدیریت است. نوشینبا ذوق و خوشحالی به همسرش نگاهی می کند و ادامه می دهد: شوهرم وقتی دختر بزرگم (هلنا) به دنیا اومد برای کارشناسی خوند و وقتی چهارقلوها به دنیا اومدن برای ارشد خوند. یعنی کارهای دانشگاهش هم هست، مثلا امتحان که داره میگه کسی تو اتاق نیاد سر و صدا نکنه. بالاخره این دردسرها هست و زندگی سختی داره، اون وقت چجوری می خواد به من کمک کنه؟. من هم بهش می گم درس بخون به خاطر آینده خودمون و بچه ها که شاید یک جا به دردمون بخوره. ـ چه شغلی دارن؟ نیرو هوایی کار می کنه. به خاطر بچه ها هم این خونه رو به ما دادند که نزدیک محل کارش باشه. اول اندیشه کرج ساکن بودیم، آن دوران همسرم حدود دو ساعت تو راه بود. بعد به خاطر چهارقلوها اینجا رو به ما دادن. تقریبا یک سال و چندماهه که اینجا ساکنیم. اگر محل کار همسرم نبود من اصلا نمی تونستم زندگی کنم، خیلی سخته خونه های آپارتمانی. ساختمون های اینجا راحت تره و اتاق بچه ها همسایگی نداره و اگر بچه ها سر و صدا کنن مزاحمتی ایجاد نمی کنه. -چطور بچه ها رو بیرون خونه یا گردش می برید؟ الان خداروشکر خیلی بهتر شده، این بچه ها خیلی کم آفتاب می بینن، شوهرمم وقت نداره. ما برای چکاپ ماهانه بچه ها خیلی سختی کشیدیم، هیچکس کمکمون نیومد، دوتا از بچه ها را توو یه کریر می ذاشتیم و دو تا رو توو یه کریر دیگه. منم که توانایی بلند کردنشون رو نداشتم، همسرم دونه دونه کریرها رو می ذاشت داخل ماشین؛ (می خندد) خیلی سخت بود. بچه ها که بزرگتر شدن همه شون رو می خوابوندیم داخل ماشین، الان دوران پادشاهیمون، بچه ها که کوچکتر بودن خیلی سخت بود. -از سختی های مالی و وضعیت اقتصادی بگید. کمک معیشتیکه بهزیستی به خانواده های چندقلو می ده رودریافت کردید؟ بهزیستی وظیفه دارد از بعد از تولد چندقلوها ماهانه ۴۰۰ هزار تومان کمک کند. یک سال است که با بهزیستی تماس می گیرم برای دریافت ۴۰۰ هزار تومان اما هر بار می گن ماه بعد تماس بگیر. نمی دن. یه گروهی که همه والدین چند قلوها بودن عضو شدم که آنجا متوجه شدم خیلی ها از بدو تولد بچه ها این کمک معیشتی رو دریافت می کنند، اما برای خانواده های تهرانی بودجه ندارن؛ تازه تهران که گرونی بیشتره. من خانواده سه قلو می شناسم که کمک معیشتی دریافت می کنن، اما من که پنج تا بچه دارم... الان خانواده ای رو می شناسم که نزدیک اسلامشهر ساکن هستن و بچه هاشون یک سال از بچه های من کوچکترن و قرار شده از ماه دیگه کمک معیشتی رو دریافت کنند. آخه ماهی ۴۰۰ هزار تومان هم که چیزی نمی شه، نهایت بتونم ماهی یک دست لباس تو خونه ای براشون بگیرم. فقط از زمانی که بچه ها به دنیا اومدن، بهزیستی بهمون شیر خشک داد. کوپن شیر خشک می دادن، کوپن رو می دادیم به داروخانه. شیرخشک های پاکتی بود که کیفیت پایینی هم داشت. البته تا هفت ماه این شیر خشک ها را به بچه ها نمی دادم و براشون از بیرون شیر می گرفتم. تا دو ماه هم شیر خودم رو می دادم هم شیرخشک. بهزیستی تا یکسالگی به بچه ها شیرخشک داد ولی برای پوشک اصلا کمکی نکردن. مبلغی که ماهانه به چندقلوها داده می شه را از ما دریغ کردند چون تهران بودجه نداره. الان دو سال هست که این مسئله را پیگیری می کنیم و آخرین باری که با بهزیستی صحبت کردیم گفتن ۱۲ بهمن ماه کمک معیشتی رو پرداخت می کنن اما ۱۲ام هم هیچ اتفاقی نیفتاد. -ماهیانه بچه ها چقدر هزینه دارن؟ من این چیزارو از همسرم نمی پرسیدم و روی بچه ها تمرکز داشتم. پدر چهارقلوها که تا این لحظه به صحبت های همسرش گوش می داد، می گوید: سال گذشته ماهانه سه میلیون و اگر بچه ها را دکتر می بردیم هزینه تا چهار میلیون هم می رسید. هزینه ها چهاربرابر نبود، چون بچه های معمولی شیرخشک نمی خورن و شیر مادرشون رو می خورن، اما ما مجبور بودیم برای بچه ها شیرخشک هم تهیه کنیم و برای همین هزینه ها بیشتر هم می شد. مادر ادامه می دهد: ما برای دخترم (هلنا) اصلا اذیت نشدیم، چون شیر خودم را می خورد و از یک سال و نیمیهم هلنا را از پوشک گرفتیم، اما برای چهارقلوها می ترسم اونها رو از پوشک بگیرم. چون واقعا به آمادگی ذهنی نیاز دارن و اگر زود از پوشک گرفته بشن در روحیه شون اثر می ذاره و در حال حاضر هم نه من و نه بچه ها آمادگی این موضوع رو نداریم. معمولا مادرها خیلی زودتر از سایر اعضای خانواده رفتارها و عادت های خاص بچه هاشون رو متوجه می شوند، عادت خاص چهارقلوها دستتان آمده که هر کدام چه عادت خاصی دارن؟ آره خب، مثلا سپهر دوست داره خودش غذاشو بخوره، البته همه شون دوست دارن اما سپهر بیشتر از بقیه بچه ها علاقه داره خودش غذاش رو بخوره؛ اوایل موقع خوابیدن سپهر دوست داشت خودش بخوابه، البته الان همشون خودشون می خوابن ولی هانا و هیلدا از اول روی پام خوابشون می برد. مادر چهار قلوها که انگار تا این لحظه حرفی در دلش مانده بوده و بین گفتن و نگفتنش شک داشتبا بغضی که گلویش را گرفته بود از اطرافیانش که بعد از تولد بچه ها از آنها دوری کردند گله کرده و می گوید: من می تونم یه چیزی بگم؟ ای کاش اطرافیان دور آدم رو خالی نکنن. چون خیلی ها هستن که می گن زمانی که بچه هامون به دنیا اومدن خانواده خودمون یا خانواده شوهرمون کمکمون نکردن. به نظرم نامردیه که پشت آدم رو خالی می کنن. علنا تو روی ما گفتن مگه ما آوردیم؟ خودتون بچه ها رو به دنیا آوردید و خودتون هم نگه دارید. من در بیمارستان از یکی از اقوام خواهش کردم بیاد، اما خیلی راحت به من گفت من کشش بیمارستان رو ندارم، می گم خواهرم بیاد که بچه کوچیک داره، بهش گفتم اون بچه شیر میده، من چجوری قبول کنم؟ من خواهر خودمم فوت شده و خواهر ندارم که بخواد بیاد پیشم. من اون شب تا صبح تنها بودم. درسته اگر اون پیشم می موند باز هم مسئولیت بچه ها رو دوش خودم بود اما اگر کسی پیشم می موند دلگرم بودم که یکی از اقوام پیشمه. اون موقع خیلی دلم شکست. -باتوجه به اینکه ناخودآگاه همه توجه ها به چهارقلوها جلب می شه، این موضوع باعث نشدههلنا از نظر احساسی دچار کمبود بشه؟ باخندهمی گوید: همه اینطوری فکر می کنن، اما من بیشتر وقتم رو برای هلنا می ذارم. یعنی من نصف بیشتر وقت و توجهم برای هلناست چون این بچه ها درنهایت با هم بازی می کنن. بخوام تلویزیون ببینم بغلشون می کنم، رو پام می ذارمشون بغلشون می کنم بوسشون می کنم. موقع دیکته گفتن هلنا نازشون می کنم، اما بیشتر وقتم برای هلناست، چون هلنا خیلی به من وابسته است و منم خیلی بهش وابسته بودم؛ چون تک بچه بود. مثلا دیشب تا ساعت سه براش کار دستی درست می کردم. بعد خیلی ها می گن که تو دختر بزرگ داری که کمک دستته؛ این خیلی فکر اشتباهیه. خب صد درصد سختی های خودش رو داره. اون هم بچه است و گاهی لج می کنه؛ مثلا بعضی وقتها شده می گم مامان یه پوشک می دی دستم؟ میگه نه. خب من چیکارش کنم؟ میگه نه دیگه. من موندم چرا بعضی ها اینطوری فکر می کنن. خب اون هم بچه اس هفت سالشه. با خنده ای حرفهایش را تکمیل می کند: هیچکس این فکر رو نکنه. بچه ای که سه چهار سال با بچه های دیگه فرقشه یا اصلا بزرگتره... اون خودش درس و زندگی خودش رو داره. صد درصد نمی تونه کمک کنه. به دنیا نیومده که بخواد جور منو یا جور بچه های کوچکتر رو بکشه. منم ازش توقعی ندارم. پرستار بچه هام نیستش که، نمی تونم زجر کشیدن بچه ام رو ببینم. دخترم چون تنهایی ما رو دیده میگه مامان من بزرگ شدم نمی خوام چندقلو بیارم. اگه چندقلو بیارم چیکار کنم؟ مامان من نمی تونم بچه نگهدارما. تو کمکم می کنی؟ منم بهش گفتم تو خیالت راحت باشه نگران اون موقع نباش.هر کلمه از جمله هایش این معنی را می دهدکه نمی خواهد هیچکدام از فرزندانش احساس کمبود محبت کنند. صحبت هایش را تکمیل می کند: نمی خوام وسط این سختی هایی که داره صدمه دیگه ای ببینه، برای همین هم بیشتر اوقات بچه هارو به دست شوهرم میسپرم و خودم با هلنا میرم بیرون. -دوست ندارید دوباره برگردید سرکار؟ نمیشه، اگر بخوام برم سرکار باید از کیفیت زندگیم بزنم. نمی خوام این کار و کنم. من مادرم شاغل بوده و سختی زیاد کشیدیم، از مدرسه میومدیم خودمون غذامون رو گرم می کردیم. درسته مستقل بودیم اما دوست ندارم از لحاظ روحی هم خیلی اذیت شدیم و دوست ندارم که بچه هام هم اینطوری بشن و علاقه ای هم ندارم که بچه هام رو دست پرستار بسپارم؛ این اعتقاد خودمه. - از روزهای بیمارستان و بدنیا اومدن بچه ها و ماه های اول تولدشون بگید. بچه ها کوچیکتر که بودن سختی های خودش رو داشت؛ باید هر یک ساعت و نیم شیر درست می کردیم. فکر کنید هر یه ربع بخوام یه دونشون رو شیر بدم و ... هنوز هیچی نشده باز نوبت شیرشون می رسه. خنده تلخی بر لبانش می نشیند و می گوید: اوضاع اسفناکی بود، به هر کی میگم خنده اش می گیره همه میگن خوبه بچه ها شیرینن وقتی کوچیکن اما من می گم برای من خیلی وحشتناک بود اون روزا. فقط دوست داشتم زودتر بگذره. من ۱۲ روز بعد از زایمانم چون اصلا استراحت نداشتم دچار شوک شدم و رفتم بیمارستان و نزدیک بود برم کما. دکتر می گفت فقط خدا تورو برگردوند چون زنی که تازه بچه اش به دنیا میاد باید چهار پنج روزی استراحت کنه اما من از روزی که بچه ها به دنیا اومدن اصلا استراحت نداشتم. طوری بود که بچه ها وقتیبیمارستان بستری بودندکتر پای منو دید، گفت نمی خواد بیمارستان بمونی، بچه هاتو ببر خونه. منم نمی تونستم دوتاشون رو ببرم، چون دوتاشون به وزن مرخص شدن رسیده بودند و دوتاشون نرسیده بودند. دکتر می گفت قانون بیمارستان نمی ذاره بچه ها رو مرخص کنم اما چون اوضاعت خوب نیست بچه هاتو ببر خونه که حداقل خودتم بتونی پاتو دراز کنی. -چه آرزویی برای بچه هاتون دارید؟ فقط دوست دارم در آینده موفق باشند و بتونن تحصیلشون رو در رشته ای که براشون درآمدزاست ادامه بدن، چون واقعا خودمون کشیدیم ... هیلدا با زبان کودکانه و با کمک اشاره به میان صحبت های مادرش می پرد و به پرده پذیرایی اشاره می کند و به هر نحوی تلاش می کنداشتباه خواهر و برادرهایش را به مادرش گزارش دهد؛ سه جفت پا از پایین پرده معلوم است؛ خواهر و برادرهایش پشت پرده پذیرایی قایم شده اند و هیلدا تلاش می کند این را به مادرش بگوید... مادر چهارقلوها می خندد: چیشده مامان؟ می دونه که اگه برن پشت پرده من دعواشون می کنم. نوشین صحبت هایش را ادامه می دهد: دخترم (هلنا) می گه مامان من دکتر بشم اینا همشون منشی های من بشن، اما با دلسوزی مادرانه اش می گوید: آرزوم اینه در آینده موفق و عاقبت به خیر بشن، همین. انتهای پیام