پایگاه خبری کبنا نیوز 8 تير 1399 ساعت 9:15 https://www.kebnanews.ir/report/422606/درباره-جهان-برقص-فیلمی-ارزش-بارها-دیدن -------------------------------------------------- عنوان : درباره «جهان با من برقص»؛ فیلمی که ارزش بارها دیدن را دارد -------------------------------------------------- «جهان با من برقص» فیلمی است که حالتان را خوب می‌کند و همان لحظه که تیتراژ فیلم بالا می‌آید دوست دارید که از ابتدا باز آن را ببینید. فیلمی که با تمامی شخصیت‌های در فیلم می‌توانید ارتباط بگیرید و برای همیشه این فیلم را در آرشیوتان نگه دارید تا هر زمان که حالتان درگرگون بود آن را ببینید و حالتان خوب شود. متن : جهان با من برقص فیلمی است که حالتان را خوب می کند و همان لحظه که تیتراژ فیلم بالا می آید دوست دارید که از ابتدا باز آن را ببینید. سروش صحت نویسنده، بازیگر و کارگردانی تلویزیونی است که در عرصه طنز یکی از کاردرست ترین حوزه خود است. کارگردانی که طنز را خوب شناخته و حالا با اولین تجربه کارگردانی سینمایش نشان داد که در عرصه سینما نیز حرف هایی جدی برای گفتن دارد. سروش صحت توانست با اولین فیلم سینمایی خود، جهان با من برقص برنده سیمرغ سیمین بهترین در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر شود. درامی کمدی که با نویسندگی مشترک سروش صحت و ایمان صفایی ساخته شد. در دی ماه سال گذشته جهان با من برقص به اکران درآمد و با بدشانسی اکرانش با شیوع کرونا همراه شد اما در همین شرایط نیز در گیش هاز آن استقبال خوبی شد و فروشی خوبی داشت و اکنون در نمایش خانگی به نمایش گذاشته شدهاست. فیلمنامه و بازی خوب جهان با من برقص داستان ماه های پایانی عمر جهانگیر است. او که تهران را رها کرده و با دخترش در یکی از روستاهای شمالی کشور زندگی می کند و هنوز کسی از مرگ زودهنگامش خبری ندارد در تنهایی روزگارش را می گذراند. دوستانش که هرکدام چالش ها و مشاجره های بین خود را دارند برای آخرین تولد جهانگیر دور هم جمع می شوند تا شاید به او نشان دهند که تنها نیست اما همدم جهانگیر گاوش می شود... اولین فیلم سینمایی سروش صحت توانست در جشنواره فجر موفق به دریافت دو جایزه سیمرغ سیمین بهترین کارگردانی برای سروش صحت و دیپلم افتخار بهترین بازیگر مرد برای علی مصفا شود. بازی درخشان علی مصفا در این فیلم یکی از عوامل تعیین کننده خوب شدن فیلم است. علاوه بر مصفا دیگر بازیگران این فیلم از جمله جواد عزتی، هانیه توسلی، پژمان جمشیدی، سیاوش چراغی پور، کاظم سیاحی، مهراب قاسم خانی، رامین صدیقی، بهار کاتوزی، پاوان افسر، شیوا بلوچی، مهیار پوربابایی، بهروز توکلی نیز بازی قابل قبولی از خود ارائه داده اند. لوکیشن های فیلم به شدت محدود است و تمامی ماجراها در خانه جهانگیر اتفاق می افتد اما دیالوگ نویسی فیلمنامه آنچنان خوب نوشته شده است که مخاطب در تمام لحظه ها همراه فیلم است. با اینکه تصور ببیننده ابتدا یک فیلم طنز است در طی داستان شاهد درام قصه نیز هست و صحنه های کمدی که حاصل طنز موقعیتی است که بازیگران آن را به درستی ایجاد می کنند، لبخند را بر لب تماشاگر می آورد. فیلم را در آرشیو خود نگه دارید جهان با من برقص با طنزی زیرکانه یکی از پرمسئله ترین مسائل انسان و بشریت یعنی مرگ را به تصویر می کشد. دراین فیلم روایت از مرگ داده می شود که فارغ از پایان بندی فیلم مخاطب با لحظه لحظه آن قرابت را حس می کند. فیلمی که به دور از ابتذالی که گریبان گیر اکثر فیلم های سینمایی ایران شده است با محتوا و لحنی مناسب مسئله مرگ را مطرح می کند و باعث خنداندن و تفکر مخاطب می شود. فیلمی که با توجه به شناختی که سروش صحت از ذهن مخاطب دارد، توانسته مخاطب عام و خاص را به خود جلب کند و از سویی پیشرو بودن خود را حفظ کند. پیلی ها بیکار یا دچار سختی های معیشتی شده اند. برای همین باید به فیلم های سینمایی که از اکران پرهیر می کنند حق داد. اما در همین اوضاع شاید بهترین پیشنهاد، تماشای فیلم هایی باشد که آزارنده نیستند؛ مثل اغلب فیلم های اجتماعی سال های اخیر داد و فریاد ندارند و با صحنه های دلخراش فقر و جنایت، تماشاگران خود را عصبی تر نمی کنند. جهان با من برقص چنین فیلمی است. تقریبا همه کسانی که فیلم را دیده اند می گویند بعد از دیدنش حالشان بهتر شد. اما چرا. اولین فیلم سروش صحت یک فیلم خانوادگی است و توانسته سیمرغ بهترین کارگردانی را در سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر از دست رقبا بیرون بیاورد. ماجرای فیلم درباره آخرین سالگرد تولد جهانگیر (علی مصفا) است. زمانی که رفقایش دورهم جمع می شوند تا کمی خوش بگذرانند، اما این جمع دوستانه باعث اتفاقاتی می شود که معنای زندگی را برای بعضی هایشان تغییر می دهد. نمایش این حوادث فرصتی هم هست تا تماشاگر کمی به خودش و زندگی اش فکر کند و احتمالا به مفاهیم تازه ای برسد. جهان با من برقص را باید دید؟ | دیدنی های فیلم فضای آرامش بخش و روستایی محل زندگی جهان یا علی مصفا که از زیبایی گیلان بهره برده، در کنار داستان فیلم برای شما دقایق لذتبخش و آرامی را به همراه می آورد. فیلم اوج و فرود زیادی ندارد و گره های آن هم به تدریج باز می شود. یعنی سرعت فیلم زیاد نیست، اما این کندی آدم را اذیت نمی کند. چون در خدمت مفهوم مورد نظر فیلم است و کمک می کند کمی سر جایمان جابه جا شویم و نفسی بکشیم. چهره های آشنا در فیلم هم ارتباط برقرار کردن با آن را راحت تر می کند. از علی مصفا که با اساسا موجودی دوست داشتنی است تا جواد عزتی ساکت فیلم. پژمان جمشیدی هم مثل همیشه با کاراکتر شیرین و شوخی هایش فیلم را مفرح می کند. جهان... برگ برنده دارد؟ | ستاره جهان... در حضور این همه بازیگر اسمی، یک هانیه توسلی فوق بامزه تبدیل شده به انرژی گیش برنده فیلم. هانیه در این فیلم نقش یک زن تازه به دوران رسیده یا به قول امروزی ها خز را بازی می کند که معترف است برای پول شوهرش با او ازدواج کرده. او سنخیتی با جمع کم و بیش فرهیخته رفقای جهان ندارد. اما همین کنتراست و راحتی او در ایفای نقش، تبدیلش کرده به ستاره احتمالا ناخواسته فیلم. شوخی های هانیه، از طرح مسائل جنسی تا الاغ سواری اش (!) تقریبا همه خوب درآمده اند و مبتذل نشده اند. این ها هم بیشتر به خاطر درخشش خود هانیه توسلی است. اصلا همین کاراکتر هانیه و پژمان می توانست هر فیلم متوسطی را نجات بدهد و پرفروش کند. اما در این فیلم خوشبختانه به اندازه از آن ها استفاده شده و گندش را درنیاورده اند. جهان... نقطه ضعف دارد؟ | ندیدنی های جهان... فیلم تازه سروش صحت با همه حال خوشی که دارد، از حدی بالاتر نمی رود و تبدیل به یک اثر فوق العاده ای نمی شود که بار ها و بار ها بخواهیم تماشایش کنیم و به درک تازه ای از نکاتش برسیم. فیلم با ابهاماتی مواجه است که پاسخ مناسبی به آن ها داده نمی شود. این که چرا این آدم ها با چنین تیپ و شخصیت های متفواتی چنین رفاقت قدیمی و سنگینی با هم دارند. این که چطور این آدم ها توانسته اند زندگی شان را ول کنند و برای روز های طولانی پیش جهان بمانند. درباره خود جهان و زندگی درویش مآبانه اش هم اطلاعات کمی به ما داده می شود. همانطور که گفته شد تعلیق های داستان هم کم است. در این حد که دو تا از رفقا اختلاف شدید دارند و... (تعریفش نمی کنم تا قصه را لو نداده باشم). راستش شخصا با صحنه های رویای جهان و آن گروه موسیقی وسط جنگل هم ارتباطی برقرار نکردم و بیشتر ژانگولربازی بود تا چیز دیگر. تماشای جهان با من برقص در فیلیمو حرف نگفته ای باقی مانده؟ | جامانده های جهان... سروش صحت در اولین فیلمش حتی از سروش سریال ساز هم جلوزده. فیلمی که هم خوش ساخت و سینمایی باشد و منتقدان سینما را راضی کند و هم برای تماشاگرانش خوشایند باشد، قطعا مایه افتخار کارگردان است. فیلمنامه را خود سروش صحت به همراه ایمان صفایی نوشته اند و ظرفیت این را داشته که تبدیل به یک سریال یا حداقل مینی سریال شود. در آن محیط و با این بازیگران حتما کار می گرفت. باید بهشان تبریک گفت که وسوسه نشده اند و فیلم را برای تبدیل شدن به سریال کش نداده اند. رابطه پژمان جمشیدی (رضا) با خواهر جهان (بهار کاتوزی) با وجود بانمک بودن و استقبالی که از طرف تماشاگر از آن می شود، به کل فیلم نچسبیده و انگار برای جذاب تر کردن داستان طراحی شده (که خب شده، اما این را نباید جیغ بزند)! پژمان به عنوان دون ژوان جمع جای پرداخت بیشتری داشت. فیلمی که اینقدر بدون لکنت و شیرین روایتش را تعریف می کند چه نیازی به نماد هایی مثل آن گروه موسیقی آویزان از درخت ها دارد. از آن روی اعصاب تر مینی بوسی است که هی می رود و می آید بدون آن که کسی را ببرد یا بیاورد. بله متوجهیم که نقش سمبلیک مینی بوس چیست، اما واقعا فیلمی که اینقدر سر کیف است چرا... راستش از همین نما ها هم معلوم است که به بازیگران در پشت صحنه خوش گذشته. راستش در طول فیلم مدام با این وسوسه مواجه بودم که فیلمی از پشت صحنه ها ببینم. معلوم است که صحت بچه های گروهش را به اردوی باحالی برده و نتیجه اش را هم گرفته. شاید جهان با من برقص فیلم محبوب خیلی ها نباشد، اما بعید است کسی از دیدن آن پشیمان شود. همین!