پایگاه خبری کبنا نیوز 6 فروردين 1399 ساعت 20:43 http://www.kebnanews.ir/interview/419201/اگر-امیدمان-ذخیره-نکنیم-همدلی-نداشته-باشیم-بازنده-ایم -------------------------------------------------- عنوان : اگر امیدمان را ذخیره نکنیم و همدلی نداشته باشیم بازنده‌ایم -------------------------------------------------- اگر امیدهایمان را ذخیره نکنیم و همدلی نداشته باشیم بازندگان این زندگی هستیم. در نهایت هم توصیه می‌کنم در این شرایط خانواده‌ها چشم اندازی رأی عبور از مشکلات با روش خودشان پیدا کنند. متن : یک متخصص روان شناس گفت: پدیده ای که ما پس از گذشتن از بحران کرونا با آن مواجه خواهیم بود، سوگواری های حل نشده است که اثرات عمیق روانی روی افراد می گذارد و از حالا باید برای آن کاری کنیم. رضاایماییمتخصص روان شناسی در خصوص ضعف و قوت های رفتار مردم در مواجهه باکروناگفت: چیزی که در حال حاضر می توانم به آن بپردازم این است که ما با موضوعی مواجه شده ایم که نه آمادگی آن را داشتیم و نه ساز و کاری برای آن دیده شده بود و هنوز هم این پدیده بخش های ناشناخته ای دارد. برای همین است که علاوه بر کشور ما تقریباً تمام کشورهای دنیا نیز غافلگیر شده اند. در نتیجه اپیدمی این بیماری در ارتباط با واکنش مردم نیز ناشناخته مانده است. وی افزود: در این مورد با پدیده هایی روبرو هستیم که هم خاص و هم منحصر به فرد است و نیازمند این است که هر فرد نگاه مجددی به زندگی خود و سبک زندگی خود داشته باشد. برای مثال ما در این بیماری خانواده هایی را داریم که یکی از اعضای خانواده خود را از دست داده اند. معمولاً ایرانی ها در مراسم سوگواری و تشییع جنازه و ختمی که برگزار می کنند به دلیل همدردی های گسترده از سوی نزدیکان و اقوام و اینکه آنها کنارشان هستند یک آرامش وتسکینیپیدا می کنند که این روزها این پدیده از دست رفته است و حتی خود این عزیزان نیز در مراسم نزدیکان خود دورادور می توانند حضور داشته باشند و این مسئله سخت و تلخی است. حتی ممکن است ترسی که در مردم ایجاد شده باعث شوداقواماین افراد به آنها مراجعه نکنند و حتی توصیه شده است که مراسم سوگواری برگزار نشود. بنابراین پدیده ای که ما در آینده با آن مواجه خواهیم بود سوگواری های حل نشده است که اثرات عمیق روحی و روانی روی افراد می گذارد. ایماییدر پاسخ به این سوال که در حال حاضر پیشنهاد شما به اطرافیان این عزیزان برای اینکه شرایط روحی آنان بدتر نشود، چیست؟ گفت: رفتار و واکنش اطرافیان در این میان بسیار مهم است. درست است که نمی توانیم به آنها سر بزنیم اما این مسئله بسیار مهم است که از طریق تماس تلفنی به صورت مداوم صمیمانه با آنها همدردی کنیم و این حس را به آنها بدهیم که تنها نیستند. ما عادت داریم که از نزدیک آدم های سوگوار را ببینیم و آنها را در آغوش بکشیم. حال با توجه به شرایط امروز شکل این در آغوش کشیدن، فرق کرده است اما همدردی با همانشدتباید برقرار باشد. این خانواده ها را نباید تنها بگذاریم و باید سنت تسلیت و همدردی را به جا بیاوریم. وی در پاسخ به این پرسش کهصلهرحم نیز یکی از سنت های توصیه شده فرهنگ و دین ماست و این روزها شاید خیلی از مردم به خاطر همینسنتتصمیم بگیرند قرنطینه خود را بشکنند برای آنچه توصیه ای دارید؟ بیان کرد: این همان نکته ای است که در ابتدا به آن اشاره کردم و آن لزوم بازنگری در سبک زندگیتک تکماست. شکلصلهارحام تغییر کرده و به صورت مجازی درآمده است اما اصل آن پابرجاست. موضوع این است که پس از گذشت این بحران، قطعاً پدیده های مختلفی در کشور ما با توجه به فرهنگ و روحیات مردم شکل می گیرد به طور مثال در حال حاضر شاهد رشد آمار طلاق در کشورچینهستیم. حال که در میانه بحران ایستاده ایم باید کاری کنیم که آسیب های این پدیده در آینده به حداقل برسد. آسیب های یک پدیده جهانی با توجه به فرهنگ هر جامعه قابل پیش بینی و جلوگیری است این متخصص روان شناسی یادآور شد: مثلاً یکفرقیکه ما با کشورهای دیگر در مواجهه با این پدیده داشتیم، این بود که مانند دیگر کشورها که برای تهیه آذوقه به فروشگاههاهجوم برده اند، رفتار نکردیم البته اعلام قرنطینه هم نشد ولی علت اصلی رفتارهای متفاوت این است که در خارج از کشور سیستم زندگی یک قوانین و مقرراتی دارد و آنها آمادگی چنین شوکهاییرا ندارند. ما اما شوک های اقتصادی و اجتماعی را از سر گذراندهایمو بنابراین رفتار ما در این مسئله فرق می کرد. از طرف دیگر ما برخی از فرهنگهاو خرده فرهنگهارا داریم که باید به آنها توجه کنیم. موضوع این است که ترس یک پدیده درونی است و در هیچ انسانی قابل اندازهگیرینیست. این ترس، نگرانی، استرس، اضطراب در هر صورت باتک تکما همراه است که باید مدیریت کنیم و در مقابل خود و اطرافیان مسئولیت پذیر باشیم. وی ادامه داد: یکی از پیشنهادات ما روان شناسان این است که این فضای ترس و وحشت مدیریت شود و مسئولان رسانه ای بیشتر از آنچه هست، مردم را در معرض ترس قرار ندهند. اما از سوی دیگر ماحصل زیاده روی در این سیاست این می شود که یک عده بیماری را جدی نمی گیرند و بدون مسئولیت اجتماعی و خودخواهی قصد سفر می کنند و نمی دانند چه عواقبی برای خود و اطرافیان ایجاد می کنند که این مسئله جای گلایه بسیار دارد. ایمایی خاطرنشان کرد: البته من این قضیه را به سمت رسانه بر نمی گردانم چرا که رسانه ها هشدارهای وزارت بهداشت را به صورت مداوم به مردم ارائه کرده اند و در عین حال سعی شد فضای پرنشاط اجتماعی درون خانواده ها ایجاد شود و یا از سوی دیگر مسئولین هم به وظایف خود عمل کردند. وقتی اماکن متبرکه بسته می شود مردم باید بدانند که قضیه جدی است. وی در پاسخ به این پرسش که ریشه این رفتارهای بی مسئولیت برخی از شهروندان چیست؟ بیان کرد: یکی از دلایل آن این است که رفتارهای ما ایرانی ها در این سال ها بد سوق داده شده و براساس نظام پرورشی صحیح شکل نگرفته است. بارقه های صحیح رفتاری را در جاهای مختلف می بینیم اما این همه گیر نیست. مسئله دوم این است که واقعاًتک تکما چقدر با وظایف و مسئولیت های خود در قبال جامعه آشنا هستیم. جای تعجب دارد که مردم مسئولیت های خود را در نظر نمی گیرند و به شهرهای شلوغ مسافرت می کنند و حتی شهروندان این شهرها ناراحتی های خود را بروز می دهند. این روان شناس تصریح کرد: برخی از مردم این پدیده ساده را هم نمی دانند که مراکز درمانی و کادر درمان در هر شهرستان با توجه به محدودیت خاص آن اقلیم و جمعیت آن ایجاد شده است و اگر بیش از اندازه بیمار به آن شهر و اقلیم تحمیل شود، مسئولان با چالش جدی مواجه می شوند که این روزها می بینیم حتی بهورزها را وزارت بهداشت به کار گرفته است. واقعیت این است که ما به صورت درستی در این سال ها مردم با مسئولیتی تحویل جامعه نداده ایم. در کنار آن با مسائل اجتماعی ای روبرو هستیم که گویی زندگی ما در این سال ها رها بوده است. چگونه خود را با سبک زندگی جدید ناشی از کرونا وفق دهیم؟ وی در پاسخ به این پرسش که در حال حاضر سبک زندگی بسیاری از خانواده ها، تغییر کرده است و در حال حاضر خانواده ها مجبور هستند به مدت تمام وقت کنار هم باشند و ممکن است نتیجه آموزش هایی که داده نشده، باعث بروز چالش هایی شود، پیشنهاد شما چیست؟ گفت: بله این هم یکی از معضلاتی است که همین حالا هم شاهد آن هستیم. مردها پیش از این بیشتر سر کار بودند و در محیط خانه تعامل کمتری خصوصاً با بچه ها داشتند. حتی بچه ها نیز به مدت طولانی در طول روز به مهد و مدرسه سپرده می شدند. ضمن اینکه چالش های قبلی خانواده ها نیز پابرجاست و متأسفانه باید بگویم آنچه مشاهده می شود این است که فرهنگ گفتگو و حل تعارضات به صورت یک الگوی رفتاری به افراد یاد داده نشده است و وقتی ساعت های بیشتری کنار هم هستیم و فرهنگ تعامل و سازگاری را تمرین نکرده ایم، با کوچک ترین حرفی، خانواده دچار چالش می شود. از سوی دیگر ترس و استرس نیز وجود دارد و شکاف ها عمیق تر می شود. این فرصت برایتک تکخانواده ها یک فرصت مغتنم است تا به بازپروری در سیستم مدیریت خانواده دست بزنند. ما به هیچ عنوان نمی توانیم بگوییم یک رفتار پر ایراد است و یک رفتار عاری از ایراد. آنچه در روابط زن و شوهر مهم است، سازگاری است ایمایی افزود: اما اجازه بدهید آن سوی سکه را نیز ببینیم. این فرصت برایتک تکخانواده ها یک فرصت مغتنم است تا به بازپروری در سیستم مدیریت خانواده دست بزنند. ما به هیچ عنوان نمی توانیم بگوییم یک رفتار پر ایراد است و یک رفتار عاری از ایراد. آنچه در روابط زن و شوهر مهم است، سازگاری است، مثلاً ممکن است یک فرد کاملاً منضبط باشد و همسرش فردی بی انضباط. ایراد گرفتن از طرز رفتار دیگری کاری بسیار نادرست است. یکی قدرت مدیریت بیشتری دارد و یکی دقت نظر بیشتری دارد، یکی بهتر صحبت می کند، یکی بهتر مسائل را تجزیه و تحلیل می کند. همه ما با هم فرق داریم. پس در وهله اول این تفاوت ها را باید بپذیریم و از رفتارهای یکدیگر ایرادهایی را نگیریم که کل شخصیت طرف مقابل را زیر سوال ببریم. وی تأکید کرد: بزرگترین کمک خانواده ها در این شرایط مدارا کردن است. اینکه قرار نیست نسبت به هر پدیده و کنشی، یک واکنشی داشته باشیم و بپذیریم که اختلاف نظر همیشه وجود دارد. نقد کردن های ما عموماً به صورت درست اتفاق نمی افتد. به خانواده ها توصیه می کنم در شرایط بحرانی امروز که تمام وقت کنار هم هستند و به حمایت یکدیگر برای فائق شدن به ترس و استرس و همچنین مدیریت سلامت خود نیاز دارند، سکوت و اندکی فکر و مدارا را پیشه کنند و نتیجه آن را ببینند. ایمایی با ذکر یک مثال در توضیح بیشتر گفت: زمانی که یک لیوان در کنار دست ماست نسبت به هویت کامل آن ناآگاهیم اما وقتی آن را پرتاب می کنیم و می شکند، آن وقت می فهمیم که آنچه کنار دست ما بوده، شکستنی است و حتی اگر تکه های آن را هم به هم بچسبانیم دیگر شکل قبل نمی شود. باید با واکنش ها و رفتارهامان، ظروفی در وسایل زندگی خود را تخریب نکنیم و نهایت چنین رفتاری، تنهایی است. ما برای یک زندگی چند ساله به دنیا نیامده ایم و یا برای یک زندگی محدود ازدواج نکرده ایم. باید فرآیند زندگی و ازدواج را یک ماتریس ببینیم. باید به این فکر کنیم که در کدام مسیر حرکت کنیم تا بتوانیم سلامت و لذت از این زندگی را به اوج برسانیم. برای خودمان، همسر و فرزندانمان، هدف ها را تعریف کنیم، وسیله ها را بنویسیم و بدانیم که دوران بازنشستگی فرا می رسد و آن دورانی است که باید درون خانواده، پذیرفته شویم. اگر همدلی را یاد نگیریم، بازنده ایم وی با تأکید بر این موضوع که هیچ انسانی نیست که در زندگی خود دچار چالش نشود، گفت: موضوع برخورد با چالش نیست. موضوع این است که تا چه میزان دقت نظر نسبت به چالش ها واکنش نشان می دهیم. متأسفانه این روزها شاهد هستیم که اکثر مردم رفتار هیجانی دارند و همین باعث شده کیفیت زندگی ها افت کند. طلاق ها رخ بدهد و در پس هر جدایی ناراحتی عمیق اجتماعی، تنهایی، تجرد قطعی شکل بگیرد و بچه های طلاق به وجود بیایند که سازگاری کمتری با چالش ها دارند. به خانواده ها توصیه می کنم در شرایط بحرانی امروز که تمام وقت کنار هم هستند و به حمایت یکدیگر برای فائق شدن به ترس و استرس و همچنین مدیریت سلامت خود نیاز دارند، سکوت و اندکی فکر و مدارا را پیشه کنند و نتیجه آن را ببینند وی در پاسخ به این پرسش که برای غلبه بر ترس که این روزها در مردم حاکم است و همچنین سرگرمی های در خانه که می تواند این ترس و تشویش را دور کند چه پیشنهادی دارید؟ اظهار داشت: من در ابتدا از مددکاری اجتماعی ایران تشکر می کنم که بازی های بسیار جذابی را منتشر کردند که هم ایجاد صمیمیت می کند و هم به بچه ها قوانین و مقررات، برد و باخت و ظرفیت آن را در شکل های مختلف یاد می دهد. بازی اساساً باعث می شود انسان ها ساعت های خوبی را کنار هم بگذرانند و کیفیتی به زندگی خود ببخشند. از عوائد دیگر بازی ایجاد اعتماد به نفس است. اما به جز بازی کردن سرگرمی های دیگری نیز وجود دارد که فقط باید آن را کشف کنیم. مثلاً فرصت آشپزی کردن، خود از میزان استرس کم می کند. در درون هر خانواده و هر خانه امکانات منحصر به فردی برای ایجاد سرگرمی وجود دارد که باید آنها را کشف کنیم حتی این روزها فرصت خوبی برای ورزش و مطالعه، فکر کردن نوجوانان به آینده شغلی، فکر کردن خانواده ها به ایجاد یک کسب و کار خانگی و و همه اینها می تواند یک گفتگوی درون خانواده را شکل بدهد و در آینده ارزش افزوده ای داشته باشد. ایجاد گفتگو باعث می شود بعد از این تعطیلات مرد خانواده ترجیح اش این نباشد که تا ۸ شب در خارج از خانه باشد و علاقه مند باشد هر چه زودتر به خانه بازگردد. ایمایی بیان کرد: در حال حاضر متأسفانه نسبت به خودمان هم شناخت کاملی نداریم و برای همین نمی توانیم نسبت به همسرمان هم شناخت کاملی داشته باشیم. الان فرصت خوبی است برای اینکه این شناخت تعمیق پیدا کند و یک فضای گفتمانی در درون خانواده ها شکل بگیرد. اما باید یاد بگیریم بدون ناراحتی حرف بزنیم. مشورت را یاد بگیریم و برنامه ریزی برای زندگی پیدا کنیم و یکبار تجدید نظر کنیم که می خواهیم چطور مسیر زندگی را با هم پیش ببریم. می تواند هم این شکل پیش نرود و چالش های بیشتری در آینده ایجاد شود. اگر امیدهایمان را ذخیره نکنیم و همدلی نداشته باشیم بازندگان این زندگی هستیم. در نهایت هم توصیه می کنم در این شرایط خانواده ها چشم اندازی رأی عبور از مشکلات با روش خودشان پیدا کنند.